Vandaag is het Internationale Escaperoom Dag. Een leuk uitje voor het weekend. Een uur puzzelen, samenwerken en proberen de uitgang te vinden.
Maar eerlijk gezegd ken ik nogal wat jongeren die elke dag in een escaperoom zitten.
Niet letterlijk. Hun kamerdeur is niet op slot. Maar ze zitten vast in patronen waar ze zelf niet meer uit komen.
Ze weten dat er iets niet werkt. School kost veel energie. Vriendschappen lopen stroef. Ze gamen meer dan ze willen. Ze piekeren. Ze stellen uit. Ze voelen zich niet lekker in hun vel.
Mensen zeggen dan vaak: “Je moet gewoon andere keuzes maken.”
Maar dat is alsof je in een escaperoom staat en iemand roept: “De oplossing ligt voor je neus!” Terwijl je geen idee hebt waar je moet kijken.
Als je vastzit, zie je vaak niet meer wat het echte probleem is. Dan heb je iemand nodig die meekijkt. Iemand die de juiste vragen stelt. Iemand die helpt ontdekken welke puzzel eigenlijk opgelost moet worden.
Niet omdat die ander de code al kent.
Maar omdat die ander kan aanwijzen waar je zoektocht kan beginnen.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Niet in één keer. Niet met een magische sleutel.
Maar stap voor stap vallen dingen op hun plek. Een patroon wordt zichtbaar. Een overtuiging blijkt niet te kloppen. Een eerste succesje geeft vertrouwen voor de volgende stap.
De uitgang zat er al die tijd al.
Alleen moest iemand helpen het eerste spoor te vinden
In een escaperoom win je door de juiste aanwijzingen te vinden. In het leven werkt dat vaak niet anders.
Mijn kind zit vast
Loopt je zoon of dochter vast terwijl je weet dat er meer in zit? Lees meer over onderpresteren en ontdek waarom slimme jongeren soms juist moeite hebben om vooruit te komen.
Want niemand hoeft eeuwig in dezelfde kamer te blijven zoeken naar de uitgang.
Geef een reactie