Het is de Week van de Mentale Gezondheid. Dit jaar gaat het over overbruggen — de afstand kleiner maken tussen hoe het lijkt en hoe het echt gaat. Maar die stap zetten van de een naar de ander. Het verbinden van harten en protocollen. Tussen denken en voelen. Tussen wat er van je verwacht wordt en wat je aankunt.
Tussen alleen rondlopen met iets… en het samen oplossen.
En juist daar gaat het bij veel jongeren mis. Zeker bij jongeren die vastlopen op school.
Want is het bij jou erg genoeg om hulp te vragen? Moet je dan direct die mallemolen in? Maar als je eerlijk bent gaat het zo ook niet verder.
Je mist lessen.
Je motivatie is weg.
Je begint dingen uit te stellen.
En iedereen om je heen zegt dat je “gewoon even moet doorzetten”.
Alleen… zo werkt het niet.
Je zit een beetje vast.
Niet helemaal Stuk. Maar ‘ook ’t gaat ook niet echt Verder.
De Brug die vaak ontbreekt
Veel jongeren denken dat ze vastlopen omdat ze geen motivatie hebben. En dan is het je eigen verantwoordelijkheid om daar iets aan te doen. Maar motivatie is een uitkomst van iets. Het is niet iets wat je zo even kunt veranderen. Motivatie heeft te maken met autonomie, verbinding en competentie.
Maar dat is alsof je zegt dat iemand een brug moet oversteken…
zonder dat die brug er ligt. Want wat vaak ontbreekt, is de verbinding:
- Tussen hoofd en gevoel (je weet wat moet, maar voelt het niet)
- Tussen school en jou (het systeem past niet altijd)
- Tussen alleen doen en samen kijken
En als die verbinding mist, blijf je hangen.
Vastlopen in het gebied van nare adviezen
Ik zag ze zo de school binnen lopen. Hun lichaam was aanwezig, maar de geest lag nog in bed. En als jij je zo voelt kom je in het gebied van de nare adviezen. De goedbedoelde, maar ook wat luie adviezen:
Jij moet gewoon eerder naar bed gaan
Misschien wat minder gaan werken?
Wat eerder beginnen met leren!
Gewoon gemotiveerd worden!
Meer je best doen!
En soms worden het ook bijna dreigementen:
Als je zo doorgaat blijf je zitten
Als je zovaak te laat komt moet je nakomen
Nog een keer zo’n grote mond en ik ga je ouders bellen.
En los het verder zelf lekker op. Daar komt het dan op neer.
Je hoeft dit niet alleen te doen
Een van de grootste bruggen is die van alleen → samen.
Niet meteen alles oplossen.
Maar wel iemand naast je die helpt om het helder te krijgen.
Je mag jezelf en je gevoel serieus nemen. Zelfs als niemand anders dat doet. Mijn ervaring is dat ouders graag met je meezoeken naar oplossingen. Maar soms is het gewoon fijn om te praten zonder dat je ouders alle ongenuanceerde gedachten ook horen (en direct corrigeren).
Zodat je niet blijft hangen waar je nu zit.
Maar weer — stap voor stap — een Stuk Verder komt.
Herken je dit?
Misschien is deze week dan juist een goed moment om in actie te komen:
- lees even wat meer rond op mijn website zodat je mij wat beter leert kennen, start bij mijn gedachten over spijbelen.
- overleg met je ouders en neem ze even mee naar de tarievenpagina
- je mag ook even whatsappen zodat we even kunnen aftasten wat handig is en jij kunt kijken of de klik er is.
- Ben je mentor en zie je jongeren vastlopen op school? Neem ook contact op!
Geef een reactie